Ik ben geboren in Boxmeer (1965), maar ik woon al bijna mijn hele leven in Deurne (Zuidoost-Brabant). Deurne is het dorp uit het bekende liedje: ‘Het dorp’ van Wim Sonneveld. Met mijn hond loop ik dus regelmatig ‘over het tuinpad van mijn vader, waarlangs de hoge bomen staan’.

De liefde voor taal heb ik van huis uit meegekregen. Lezen en schrijven zijn altijd mijn hobby’s geweest. Ik heb een eigen praktijk gehad voor ouders van huilbaby’s, en vanuit die functie schreef ik artikelen voor een online tijdschrift gericht op ouders van jonge kinderen. Maar ook het schrijven van proza en columns heb ik een tijdje gedaan. 

Gedichten schreef ik om mijn gevoelens onder woorden te brengen, maar het was geen poëzie. Mijn eerste poging daartoe stuurde ik in 2009 naar een wedstrijd en ik dacht er verder niet meer bij na. Tot mijn grote verbazing werd mijn gedicht genomineerd. Het zette mij aan het denken en ik besloot me volledig op poëzie te gaan richten. Dat was in 2010.

Alles over poëzie en het schrijven ervan heb ik geleerd door zelfstudie. Ik heb bewust nooit les gevolgd omdat ik niet beïnvloed wilde worden door anderen. In 2012 ging ik serieus meedoen aan poëziewedstrijden. Dat pakte goed uit: in de jaren erna werden mijn gedichten regelmatig genomineerd en/of bekroond. 

Mijn werk verscheen in literaire bladen en werd opgenomen in bloemlezingen. Ik droeg voor op podia, stond twee keer in de top 100 van de Turing en mijn gedichten werden tentoongesteld op kunstfestivals. Steeds vaker kreeg ik de vraag waarom ik geen bundel had. Toen ik in 2016 de tweede prijs won van de Poëziewedstrijd van de stad Oostende, ging ik voorzichtig nadenken over een eigen bundel.

Mijn debuutbundel Gewoon logisch (uitgeverij Voetnoot) kwam uit in 2019 en kreeg lovende recensies. Het was de kers op de taart na al die jaren van schrijven. Aan een tweede bundel moest ik niet denken, ik had met hart en ziel aan mijn debuut gewerkt en voelde me leeg.

Nog datzelfde jaar kwam Meandermagazine.nl op mijn pad, ik mocht voor hen een nieuwe poëziewedstrijd opzetten en organiseren (Rob de Vos-prijs). Iets heel anders om mij mee bezig te houden en erg leuk om te doen.

Toen vroeg Meander mij om redacteur te worden van hun recensierubriek. Daar was ik meteen voor in, want ik was toe aan een grotere uitdaging. Daar kwam bij dat ik regelmatig mijn mening over dichtbundels vergeleek met die van recensenten. Ik spitte alle literaire tijdschriften uit. Ik stapte dus voor mijn gevoel geen onbekende wereld binnen. 

Als redacteur van de recensierubriek voelde ik me dan ook meteen als een vis in het water. En dat is nog steeds het geval. Het coördineren van zo’n omvangrijke rubriek is iets dat me ligt. Het redactiewerk ervaar ik als een hobby. Ik recenseer zelf ook weleens een bundel als ik affiniteit heb met de inhoud, maar meestal ontbreekt me daarvoor de tijd. Liever laat ik dit over aan onze recensenten, hun kennis strekt verder dan die van mij. Ik beheer bij Meander tevens de rubriek Commentaren

In de voorgaande jaren heb ik geen behoefte meer gevoeld om te dichten. In het najaar van 2025 veranderde dit spontaan en nu schrijf ik weer poëzie en neem ik weer deel aan wedstrijden.

.