U bevindt zich hier: Home Columns en Tips Een dichtpuzzel leggen
Janine Jongsma
Een dichtpuzzel leggen

 

 

 

 

 

 

 

Column gepubliceerd op Het Deurne Nieuws

Flarden van zinnen kruipen in je hoofd, ze dringen zich aan je op. Willen in dichtvorm worden gelegd. Ik verdwijn spoorloos, besta alleen nog in het gedicht. Schakel over op de automatische piloot en geef op goed geluk antwoord met een vaag instemmend; hmmm. Daar maken de kinderen gretig gebruik van. Het is dan ook mijn schuld als we die avond alweer pizza eten.

Toch geniet ik volop van dit proces al kijken mensen mij soms wat vreemd aan. Zoals laatst in de supermarkt toen ik met mijn kar het gangpad minutenlang blokkeerde door naar een pak melk in mijn hand te blijven staren. Een oudere dame vroeg vriendelijk of ze er even langs mocht en ik antwoorde:  “Hmmm, maar die zin is veel te lang, echt die moet ik inkorten.” De dame maakt zich snel uit de voeten. Pas toen ik bemerkte dat deze vrouw mij bewust ontweek bij de groente afdeling met zo’n half meewarige blik, drong het tot mij door wat ik gezegd had. En leg dan nog maar eens uit wat jij eigenlijk bedoelde als je slap over je karretje heen ligt van het lachen. Geen beginnen aan!

Ik vergelijk het schrijven van een gedicht wel eens met het maken van een moeilijke legpuzzel.
Met oneindig veel geduld blijven zoeken naar de passende stukjes. Eerst de hoekjes en de randen, kijk daar komt het kader in beeld. Dan de in het oog springende stukjes, die leg je alvast op de juiste plek. Schuiven kan altijd nog. Er komt al wat meer lijn in. Het echte puzzelen begint bij die rotstukjes waar je amper wijs uit kunt worden en die bijna niet van elkaar te onderscheiden zijn.

Soms denk je: Hebbes! En dan past het gewoon niet, hoe je het ook wendt of keert. Je bent de hele puzzel beu en legt hem aan de kant. Maar hij blijft je achtervolgen en het ergert je dat je maar niet vooruit komt. Gefrustreerd gooi je alles door elkaar en dan ligt daar plots, pal voor je neus, dat ene ontbrekende stukje waar je steeds naar zocht. Juichend ga je weer verder. Uiteindelijk kloppen alle verbindingen en is je puzzel klaar.

Maar er zijn twee grote verschillen tussen het maken van een legpuzzel en een dichtpuzzel. Bij een legpuzzel van drieduizend stukjes krijg je een afbeelding en weet je dat al die stukjes ergens precies passen. Een hels karwei maar het is te doen. Stel je nu eens voor dat je een legpuzzel moet maken van maar vijftig stukjes maar dat de doos die erbij geleverd wordt alle honderdduizenden stukjes bevatten van alle puzzels in Nederland. Waarvan heel veel stukjes passen en nog meer niet. Plus dat de afbeelding bestaat uit een aanraking van gevoel  dat jij per se wilt overbrengen. Zelfs een goed passend stukje kan de afbeelding alsnog verstoren. Dus weer net zolang zoeken tot je het goede stukje wel vindt.

Dat maakt het leggen van een dichtpuzzel, als hij uiteindelijk klopt, nou net zo frustrerend aantrekkelijk!


© Janine Jongsma

 

 

 
Design by Next Level Design Lizenztyp CC